ဗုဒၶ၏ဗုဒၶဝါဒ (၁)

ဘာသာေရးပတ္သက္ၿပီး ပုခံုးေျပာင္းတာ၀န္ကို

တက္တက္ၾကြၾကြ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့..

လူငယ္မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြၾကားမွာ.. စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ အယူအဆတစ္ခုကို

မၾကာခဏ ေတြ႔ရွိေနရပါတယ္..

အဲဒါကေတာ့ ဘုရားေဟာ တရားစာေပမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး..

ကိုယ္နားမလည္ႏိုင္တဲ့အယူအဆ၊ ေခတ္ကာလ.. အေတြးအျမင္နဲ႔ မကိုက္ညီတဲ့

အေတြးအေခၚ..

ကိုယ့္အျမင္မွာ အတိတၱရ၀ုတၱိဆန္တယ္ထင္တဲ့.. အေရးအသားေတြ.. စာေပေတြ..

ေတြ႔ရင္၊ ျမင္ရင္.. ဒါမွမဟုတ္ ဘာသာျခားေတြက ေမးျမန္းလာရင္..

ဒါ.. အ႒ကထာထဲက ဟာေတြပဲ.. ဘုရားေဟာ ပါဠိတိုက္ရိုက္မဟုတ္ဘူး..

ရွင္မဟာဗုဒၶေဂါသရဲ့ လက္ရာေတြပဲ.. ဒါေတြကို က်ဳပ္တို႔က လက္မခံဘူး..

စသျဖင့္ အ႒ကထာ၊ ဋီကာေတြကို ခါးသီးစြာ လူလိမ္ေတြက ျပဳစုထားတဲ့

က်မ္းစာေတြပမာ.. ေျပာတတ္၊ ဆိုတတ္ၾကတယ္..

တခ်ဳိ႕လူငယ္ေတြကလည္း.. အ႒ကထာဆိုတာ.. ပါဠိေတာ္ေတြကို ပံုျပင္ေတြနဲ႔

တန္ဆာဆင္ ေဟာေျပာထားတာပဲ.. ဘုရားေဟာ တိုက္ရိုက္မဟုတ္ဘူး စသျဖင့္..

အ႒ကထာ

ဟူသည္.. မုသာ၀ါဒ အေပါင္းတို႔ စုေ၀းရာ စာေပသဖြယ္.. မိမိဘာသာစာေပ

အႏွစ္သာရကို ေသးသိမ္ေအာင္၊ ခ်ဳိးႏွိမ္ေျပာဆိုေလ့ ရွိတာကို မၾကာခဏ

ေတြ႔ျမင္ေနရပါတယ္...

ဒီအေတြးအေခၚေတြ.. ဘယ္ကေရာက္လာၿပီး ဘယ္လိုက်ယ္ျပန္႔လာတယ္ဆိုတာ

ဆန္းစစ္ၾကည့္ေတာ့..

ပင္ကိုယ္ သဘာ၀အားျဖင့္ လူငယ္ေတြဟာ.. ဆန္းသစ္မႈ၊

ေရွးရိုးစြဲအယူအဆမ်ားကို

ဆန္႔က်င္လိုမႈ၊ သဘာ၀ယုတၱိကိုပဲ လက္ခံယံုၾကည္ႏိုင္မႈစတဲ့

အမူအက်င့္ေတြရွိတတ္ပါတယ္..

ဘာသာျခားေတြနဲ႔ ဘာသာေရးကိစၥ ျငင္းခုန္ေျပာဆိုၾကတဲ့အခါ..

ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး

သမိုင္းမွာ အခိုင္အမာရွိခဲ့တဲ့ ေက်ာက္ကြင္းအေရးေတာ္ပုံလုိို

မွတ္တမ္းစာအုပ္ေတြကို ေလ့လာကိုးကား မိတတ္ၾကတယ္.. ဒါကေတာ့

အခုမ်ဳိးဆက္မွ

မဟုတ္ပါဘူး.. ေရွ႕ကမ်ဳိးဆက္မွာလည္း ဒီလိုပဲ ရွိခဲ့တာပါပဲ.. ဒီစာေတြ

ဖတ္ၿပီး မိမိဘာသာဖက္က ပိုင္ႏိုင္စြာ ေခ်ပေျပာဆိုႏိုင္တဲ့

ရွင္ဥကၠဌ-ဟာ

စာဖတ္သူရဲ့ အေတြးပံုရိပ္မွာ.. တကယ့္လူစြမ္းေကာင္း ဟီးရိုးၾကီးပမာ

ထင္ျမင္ယူဆမိတတ္တာ သဘာ၀ပါ..

ဒီကိစၥမွာ တကယ္လည္း ေတာ္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့

ဆရာေတာ္တစ္ပါးဆိုတာကိုေတာ့

လက္ခံရမွာပါပဲ..

ၿပီးေတာ့ ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အႏွစ္သာရကို ေလ့လာခ်င္သူ လူငယ္ေတြဟာ

စာအုပ္စင္မွာ

ဘယ္စာအုပ္ကို ဖတ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔.. စာအုပ္ေခါင္းစဥ္ေတြကို

အရင္ေလ့လာၾကည့္တာအခါ.. ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶ၀ါဒဆိုတဲ့ စာအုပ္ေခါင္းစဥ္ဟာ

မိမိသိလိုတာေတြကို သိရွိႏိုင္မယ့္ စာအုပ္လို႔ စာအုပ္နာမည္ကို ၾကည့္ၿပီး

ထင္ျမင္ယူဆမိတတ္ၾကတယ္..

ဒီလိုနဲ႔.. ဘာသာေရးစာေပမ်ဳိးစံုကို ေထာင့္စိေအာင္ မေလ့လာမီ..

တနည္းအားျဖင့္.. စာဖတ္ပါးမ၀ခင္..

ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အႏွစ္သာရေတြကို

ျမင္ႏိုင္ေသးတဲ့ အသိဥာဏ္ မရင့္က်က္မီ.. ဘာသာ၊ သာသနာအေပၚထားအပ္တဲ့

သဒၶါတရား အားမေကာင္းမီ.. အဲဒီစာအုပ္ေတြကို ဖတ္ရႈမိသူ လူငယ္ေတြဟာ..

အဲဒီစာအုပ္ေတြရဲ့ အယူအဆမွားေတြကို အဟုတ္ၾကီးထင္ၿပီး.. တကယ့္ကို

လက္ေတြ႔ဆန္တဲ့ စာအုပ္ေတြလို႔ ထင္ျမင္ယူဆသြားတတ္ၾကတယ္..

တကယ္ေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ေတြကို ေရးသားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ ဗုဒၶဘာသာကို သညာသိ၊

စာသိမွ်နဲ႔ လမ္းဆံုးေနၾကသူမ်ား ျဖစ္တဲ့အျပင္.. ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ

ရတနာသံုးပါးအေပၚ သဒၶါတရား လြန္စြာနည္းပါးလွတဲ့ အမည္ခံ

ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားသာ

ျဖစ္ပါတယ္.. သူတို႔ဟာ ဘာသာရဲ့ အႏွစ္သာရကို လက္ေတြ႔က်င့္ၾကံအားထုတ္မႈ

လံုး၀ မျပဳလုပ္ပဲ အေနာက္တိုင္းက ဘာသာျခားစာေရးဆရာမ်ားရဲ့ လိုရာဆြဲေရးတဲ့

စာအုပ္၊ စာေပေတြကိုသာ.. တကယ့္အားကိုးအားထားျပဳဖြယ္

အႏွစ္သာရအစစ္အမွန္မ်ားပမာ.. ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ ကိုးကားခဲ့ၾကတာပါ..

ျပည္တြင္းက ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္စြယ္စံု တတ္ကၽြမ္းသူ.. လက္ေတြ႔က်င့္ၾကံ

ၿပီးေျမာက္ၾကသူေတြ ေရးသားျပဳစုတဲ့ စာေပေတြကိုေတာ့

မ်က္ကြယ္ျပဳခဲ့ၾကတယ္..

အႏွစ္သာရကို အထဲထိ ႏိႈက္ၿပီးရွာေဖြဖို႔ သဒၶါတရား အေျခခံေတာင္ မရွိ၊

မျဖစ္ခဲ့ၾကပါဘူး..

အဲဒီဘာသာျခား စာေရးဆရာေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အႏွစ္သာရ၊

သေဘာသဘာ၀အမွန္ကို

လက္ေတြ႔က်င္ၾကံမႈအပိုင္း.. လံုး၀မရွိပဲ.. ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာေဖြသလို

ဗုဒၶဘာသာကို ခုႏွစ္သကၠရာဇ္၊ သမိုင္းအမွတ္အသားေတြထဲမွာ..

ရွာေဖြသံုးသပ္ၾကသူေတြ ျဖစ္တယ္.. တကယ္ေတာ့ လက္ရွိအထင္အရွား ရွိေနတဲ့

ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အျဖစ္မွန္ေတြကို အမွန္တကယ္သိခ်င္ရင္.. အရင္အားထုတ္ေလ့လာ

ၾကည့္ရမွာပါ.. ေလာကရဲ့ အမွန္တရားေတြကို ျမင္ႏိုင္တဲ့ အသိဥာဏ္

အထိုက္အေလ်ာက္ ရလာေတာ့မွ.. ဗုဒၶရဲ့မဟာဥာဏ္ေတာ္ၾကီးကို အရိပ္အျမြတ္

သိနားလည္လာႏိုင္တာပါ.. အႏွစ္သာရကို သင့္တင့္ေအာင္ႏွလံုး သြင္းႏိုင္တဲ့

အသိဥာဏ္ရွိမွ ျပင္ပဗဟိဒၶိကိစၥေတြကို သမာသမတ္က်စြာ ဆင္ျခင္ႏိုင္မွာပါ..

အခုေတာ့ ေလ့လာသိရွိထားတဲ့ သမိုင္းနယ္ပယ္ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးကိုပဲ

ဗဟိုျပဳၿပီး ဗုဒၶဘာသာကို သံုးသပ္တင္ျပထားတာပါ..

အေနာက္တိုင္းစာေပေတြကိုမွ

အထင္ၾကီးကိုးကားတတ္တဲ့ ျပည္တြင္းက စာေရးဆရာၾကီးအခ်ဳိ႕ကလည္း

ဒီအမွားေတြကို

အလြန္တရာ အထင္ၾကီးေလးစားစြာနဲ႔ ကိုးကားၿပီး ဗုဒၶဘာသာကို

ေသးသိမ္ေအာင္ႏွိမ့္ခ် ေဆာ္ကားတဲ့ အေရးအသားေတြကို ေတြ႔ေနရပါတယ္.. ဒီလို

ေဆာ္ကားရတာကို ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခုလို ယူဆၿပီး သူ႔ရဲ့ကေလာင္အမည္အေရွ႕မွာ

.....က်မ္းျပဳဆရာဆိုတဲ့.. ၀ိေသသနပုဒ္ကိုေတာင္

ျဖည့္စြက္ထားလိုက္ပါေသးတယ္..

သူတို႔တေတြဟာ.. ဗုဒၶဘာသာကို အျမစ္ကေန လွန္ခ်င္ေတာ့ အဘိဓမၼာဆိုတာ

ဘုရားေဟာမဟုတ္ဘူး ဆိုၿပီး ခုႏွစ္သကၠရာဇ္ေတြကို အေျခခံၿပီး

ကိုးကားေျပာဆိုၾကျပန္တယ္..

တကယ္ေတာ့ အဘိဓမၼာဆိုတာ ၀ိနည္း၊ သုတၱံတို႔ရဲ့ အႏွစ္ခ်ဳပ္ပါ.. ပိုၿပီး

သာလြန္ျမင့္ျမတ္ပါတယ္..

အဘိဓမၼာကို နားလည္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ သညာသိ ဥာဏ္ရည္အေသြးေလာက္နဲ႔

မရႏိုင္ပါဘူး.. သဒၶါတရားကို အေျခခံၿပီး ၀င္ေရာက္ေလ့လာရတာမ်ဳိးပါ..

သဒၶါတရားမွ အေျခခံမရွိရင္ ဗုဒၶရဲ့ အဘိဓမၼာေတြကို ဘယ္လိုမွ

နားလည္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး..

ထုိအေၾကာင္းတုိ႔ႏွင္႔ ပတ္သက္ျပီး ဥပမာ တခု ေဖာ္ျပအံ့

ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶ၀ါဒဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကုိ အမည္တတ္ျပီး

ေရးသားခဲ႔သူရွိပါသည္

ထုိအေၾကာင္းကုိ သိသာေစရန္ ေဖာ္ျပပါမည္။

ထုိစာအုပ္ကုိ ျပဳစုသူကား

ဦးေအးေမာင္(စာေပဗိမာန္ဆုရ) ဆုိေသာပုဂၢဳိလ္ျဖစ္ေပ၏။

ထုိပုဂၢဳိလ္သည္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္

ျပန္လည္ေပၚထြန္းလာေသာ အဓမၼ၀ါဒီမ်ားထဲတြင္

တစ္ေယာက္အပါ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။

ဦးေအးေမာင္ရဲ႕ ဗုဒၶႏွင္႔ ဗုဒၶ၀ါဒဆုိတဲ႔ စာအုပ္ၾကီးဟာ

ေထရ၀ါဒပိဋကတ္ေတာ္တုိ႔ကုိ ႏွိမ္ခ်ျပီးဖ်က္စီးေရးသားတဲ႔ စာအုပ္ၾကီးျဖစ္တဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ (၁၉၆၄) ခုႏွစ္မွ ယခုခ်ိန္ထိ တေလွ်ာက္လုံး

ႏုိင္ငံေတာ္မွ ပိတ္ပင္ထားတဲ႔ စာအုပ္ၾကီးျဖစ္ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း (2004) ခုႏွစ္တြင္ ပါရမီစာေပမွ တအုပ္လွ်င္ (၆၀၀၀) က်ပ္ႏုံးျဖင္႔

ျပန္လည္ ျဖန္႔ခ်ီလာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ယခုအခ်ိန္ထိပင္ ဆက္လက္ေရာင္းခ်ေနသည္ဟု သိရေပ၏။

ဒီစာအုပ္ၾကီး၏ အက်ဳိးဆက္အေနနဲ႔ ပိဋကတ္ေတာ္လာတရားေတာ္တုိ႔ကုိ တပုိင္းတစေလာက္ သိရုံနဲ႔

ေျခေျချမစ္ျမစ္မသိဘဲနဲ႔ ပိဋကတ္ေတာ္လာတရားေတာ္ေတြက အမွားေတြျဖစ္မွာပါ

ဟူေသာ သိမ္ဖ်င္းတဲ႔ အေတြးအေခၚမ်ား ယူဆလာတဲ႔ သူမ်ားသာ တုိးပြားလာပါသည္။

အဘိဓမၼာပယ္၀ါဒ မ်ားလည္း တုိးပြားလာပါသည္။

ဦးေအးေမာင္ရဲ႕ ဗုဒၶႏွင္႔ ဗုဒၶ၀ါဒဆုိတဲ႔ စာအုပ္ၾကီးရဲ႕ ပိဋကတ္ေတာ္လာတရားေတာ္မ်ားကုိ

ႏွိမ္ခ်ေရးသားထားမူ႔၊

ဖ်က္ဆီးေရးသားထားမူ၊

ေခတ္အဆက္ဆက္ သံဃာေတာ္တုိ႔ကုိ ေစာ္ကားထားမူ႔

မူလဗုဒၶ၀င္ကုိ ဖ်က္ဆီးထားမူ႔တုိ႔ေၾကာင္႔ ပိတ္ပင္ထားတဲ႔ စာအုပ္ၾကီးျဖစ္ပါတယ္။

ထုိစာအုပ္ပါ အေၾကာင္းအရာကုိ ေဆာင္းပါးရွင္ ဆရာေတာ္ အရွင္ေကာ၀ိဒ(ေယာ)

မွ ျပဳစုစိစစ္၍ ဓမၼရံသီ မဂၢဇင္းတြင္း အခန္းဆက္ေဆာင္းပါးမ်ားေရးသားခဲ႔ဘူးပါသည္။

ယခုအခါ ထုိေဆာင္းပါမ်ားကုိ ျပန္လည္စုစည္း၍

ဗုဒၶ၏ဗုဒၶ ၀ါဒ ဆုိေသာ စာအုပ္အမည္ျဖင္႔

ႏွလုံးလွစာေပမွ တအုပ္လွ်င္ 1500 က်ပ္ႏုံးျဖင္႔ ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ီေနပါသည္။

ဥိးေအးေမာင္ ၏ စာအုပ္သည္ အဓမၼ၀ါဒ တရားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း

သိလုိပါလွ်င္ ထုိစာအုပ္ကုိ ၀ယ္ယူဖတ္ရွဴလွ်င္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္လိမ္႔မည္ဟု

အၾကံျပဳအပ္ပါသည္။

သုိ႔ျဖစ္ပါ၍ ဗုဒၶဘာသာ စာေပမ်ားႏွင္႔ အကၽြမ္း၀င္မူ

နည္းပါးေသးလွ်င္ ထုိ ဗုဒၶႏွင္႔ ဗုဒၶ၀ါဒ ဆုိေသာဦးေအးေမာင္(စာေပဗိမာန္ဆုရ) ဆုိေသာပုဂၢဳိလ္၏စာအုပ္ၾကီးကုိ

မဖတ္လွ်င္ကား အေကာင္းျဖစ္ပါလိမ္႔မည္

ဗုဒၶႏွင္႔ ဗုဒၶ၀ါဒ ဆုိေသာထုိစာအုပ္ၾကိးထဲမွ ေရႊျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား

မွတ္သားသင္႔တဲ႔ အခ်က္ေလးေတာ႔ ထုတ္ျပပါမည္။

ျမန္မာဗုဒၶ၀ါဒီတို႔ ဆင္ျခင္ သံုးသပ္သင့္ေသာ ဘာသာေရး ဓေလ့ထံုးစံတစ္ခုမွာ ကေလး

သူငယ္မ်ားကို ရွင္ျပဳေသာ ထံုးစံျဖစ္၏ ။ ျမန္မာတို႔သည္ မိမိတို႔၏ သားသမီးမ်ားကို အသက္ငယ္ရြယ္စဥ္ ရွင္ျပဳေလ့ရွိၾက၏ ။

၀ိနည္းပိဋကတ္၌ ဗုဒၶသည္ ရဟန္းတို႔အား အသက္ ၁၅ ႏွစ္

မျပည့္ေသးေသာ သူငယ္အား ရွင္မျပဳအပ္ ။ ရွင္ျပဳေသာ ရဟန္းအား ဒုကၠဋ္အာပတ္သင့္ေစဟု

ပညတ္ေတာ္မူသည္ ။ (ဗုဒၶႏွင္႔ဗုဒၶ၀ါဒ၊ စာ-၅)

19 JULY

က်င့္နိဳင္ၾကပါေစ...

ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ နာမည္မ်ား

ဂ်ပန္စစ္ပညာသင္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္အဖြဲ႔မွာ အဓိကသခင္အဖြဲ႔ႀကီး ႏွစ္ဖြဲ႔ပါဝင္သည္။ ပထမအမ်ားစုျဖစ္တဲ့ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိုင္းအဖြဲ႔မွ (၂၁) ဦးပါဝင္တယ္။ အနည္းစုျဖစ္တဲ့ သခင္ဗစိန္ သခင္ထြန္းအုပ္အဖြဲ႔မွ (၈)ဦးပါဝင္ပါတယ္။ ေနာက္ကိုေဆာင္းဆိုသူ ဘယ္ပါတီမွမဟုတ္တဲ့ ဂ်ပန္ပညာေတာ္သင္ တစ္ဦးပါဝင္ပါတယ္။

ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ႏွင့္ ေနာက္ခံပါတီမ်ား။

(၁) သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း တို႔ဗမာအစည္းအရံုး....

၁။ သခင္ေအာင္ဆန္း -- ဗိုလ္ေအာင္ဆန္း (ဗိုလ္ေတဇ)။

၂။ သခင္လွၿမိဳင္ -- ဗိုလ္ရန္ေအာင္။

၃။ သခင္လွေဖ -- ဗိုလ္လက်္ာ။

၄။ သခင္ဗဂ်မ္း -- ဗိုလ္လေရာင္။

၅။ သခင္ေအးေမာင္ -- ဗိုလ္မိုး။

၆။ သခင္ေစာလြင္ -- ဗိုလ္မင္းေခါင္း။

၇။ သခင္သန္းတင္-- သာယာဝတီဗိုလ္ျမဒင္။

၈။ သခင္ေရႊ -- ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာ။

၉။ သခင္ေအာင္သိန္း -- ဗိုလ္ရဲထြဋ္။

၁၀။ သခင္ထြန္းေရႊ -- ဗိုလ္လင္းယုန္။

၁၁။ သခင္တင္ေအး -- ဗိုလ္ဘုန္းျမင့္။

၁၂။ သခင္စိုး -- ဗိုလ္ျမင့္ေအာင္။

၁၃။ သခင္စံျမ -- ဗိုလ္ေတာက္ထိန္။

၁၄။ သခင္ခင္ေမာင္ဦး -- ဗိုလ္တာရာ။

၁၅။ သခင္စံလႈိင္ -- ဗုိလ္မႈးေအာင္။

၁၆။ သခင္သန္းညြန္႔ -- ဗိုလ္ဇင္ေယာ္။

၁၇။ သခင္ေမာင္ေမာင္ -- ဗိုလ္ဥာဏ။

၁၈။ သခင္ထြန္းလြင္ -- ဗိုလ္ဗလ။

(၂) ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔.....

၁၉။ ကုိထြန္းရွိန္ -- ဗိုလ္ရန္နိဳင္။

၂၀။ ကိုလွေမာင္ -- ဗိုလ္ေဇယ်။

၂၁။ ကုိလွ -- ဗိုလ္မင္းေရာင္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔သည္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း တို႔ဗမာအစည္းရံုးၾသဇာခံျဖစ္သည္။

(၃) သခင္ထြန္းအုပ္၊ သခင္ဗစိန္ တို႔ဗမာအစည္းအရံုး.....

၂၂။ သခင္ထြန္းအုပ္

၂၃။ သခင္ေအာင္သန္း -- ဗိုလ္စၾကာ။

၂၄။ သခင္ရႈေမာင္ -- ဗိုလ္ေနဝင္း။

၂၅။ သခင္ထြန္ခင္ -- ဗိုလ္ျမင့္ေဆြ။

၂၆။ သခင္ေငြ -- ဗိုလ္ေစာေအာင္။

၂၇။ သခင္သစ္ -- ဗိုလ္ေစာေနာင္။

၂၈။ သခင္ေက်ာ္စိန္ -- ဗိုလ္မိုးညိဳ။

၂၉။ သခင္သန္းတင္ -- ဗိုလ္သန္းတင္ ေပါင္း (၈)ဦး

(၄) တသီးပုဂၢလအဖြဲ႔....

၃၀။ ကိုေဆာင္း -- ဗိုလ္ထိန္ဝင္း (ဂ်ပန္၌ ရက္ကန္းပညာသင္ရန္ေရာက္ရွိသူ)။

(၅) ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္း (၁၀)ဦး....

၁။ သခင္ေအာင္ဆန္း -- ဗိုလ္ေအာင္ဆန္း (ဗိုလ္ေတဇ)

၂။ သခင္ထြန္အုပ္ --

၃။ သခင္လွေဖ-- ဗိုလ္လက္်ာ။

၄။ သခင္ေအာင္သန္း -- ဗိုလ္စၾကာ။

၅။ သခင္လွေမာင္ -- ဗိုလ္ေဇယ်။

၆။ သခင္ရႈေမာင္ -- ဗိုလ္ေနဝင္း။

၇။ သခင္ထြန္းရွိန္ -- ဗိုလ္ရန္နိဳင္။

၈။ သခင္ဗဂ်မ္း -- ဗိုလ္လေရာင္။

၉။ သခင္စံလိႈင္ -- ဗိုလ္မႈးေအာင္။

၁၀။ သခင္လွၿမိဳင္ -- ဗိုလ္ရန္ေအာင္။

(၆) အထက္ပါ (၁၀) ဦးတြင္ အမွတ္စဥ္ ၁ မွ ၆ အထိ (ဗိုလ္ေနဝင္း) အထိကုိေခါင္းေဆာင္လူႀကီးပုိင္း သေဘာထားၿပီး က်န္(၄)ဦးကုိ ေခါင္းေဆာင္လတ္ သေဘာထားၾကသည္။

(ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ ကိုယ္တိုင္ေရးအတၳဳပၸစာအုပါမွ)

၃၈-ျဖာ မဂၤလာ ကဗ်ာမ်ား

၁။ အေသ၀နာ စ
လူမိုက္ဆိုလွ်င္ ေရွာင္ေသြလြဲလို႔ ၊ မမွီ၀ဲနဲ႔ ကင္းေအာင္ေန ။
ပညာရွိကို အရွည္တြဲလို႔ ၊ မွီ၀ဲဆည္းကပ္ နည္းယူေစ ။
သံုးပါးရတနာ မိဘမ်ားႏွင့္ ၊ ဆရာသမားကို ပူေဇာ္ေလ ။
ခ်မ္းသာကိုေပး ဆက္ဆံေရး ၊ ေျမာ္ေတြး သံုးခ်က္ေပ ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ ။

၂။ ပတိရူပ
ကုသိုလ္ဥစၥာ ပညာရဖို႔ ၊ သင့္ရာေဒသ အျမဲေန ။
ေရွးကတင္ႀကိဳ ျပဳခဲ့ဘူးသည့္ ၊ ေကာင္းမႈအထူး ရွိပါေစ ။
မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ထိန္းလို႔ ၊ မတိမ္းေစနဲ႔ ေဆာက္တည္ေလ ။
ဥစၥာကိုေပး ေနထိုင္ေရး ၊ ေျမာ္ေတြး သံုးခ်က္ေပ ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ ။

၃။ ဗာဟုႆစၥဥၥ
တတ္ေကာင္းတတ္ရာ ဟူသမွ်ကို ၊ ၾကားျမင္သုတ ရွိပါေစ ။
အိုးအိမ္တည္ေထာင္ ၀မ္းစာေရးနဲ႔ ၊ အသက္ေမြးဖို႔ အတတ္သင္ေလ ။
လူႏွင့္ဆိုင္ရာ က်င့္၀တ္မ်ားကို ၊ ေကာင္းစြာသင္ၾကား နားလည္ေစ ။
မွန္ကန္ယဥ္ေက်း ခ်ိဳသာေအး ၊ ဆိုေရးတတ္ပါေစ ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ ။

၄။ မာတာပိတု
ျမင္းမိုရ္ေရႊေတာင္ မိဘေၾကြးကို ၊ ေကာင္းစြာဆပ္ေပး ၀တ္ေက်ေက် ။
ေၾကြးသစ္ခ်ကာ သားႏွင့္မယား ၊ ေျမႇာက္စားခ်ီးျမႇင့္ ၀တ္ကုန္ေစ ။
အလုပ္တာ၀န္ မလစ္ဟင္းနဲ႔ ၊ အျပစ္ကင္းေအာင္ လုပ္ပါေလ ။
စည္းစိမ္ကိုေပး ျပဳစုေရး ၊ ေျမႇာ္ေတြး သံုးခ်က္ေပ ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ ။

၅။ ဒါနဥၥ
သံုးတန္ေစတနာ ျဖဴစင္လန္းလို႔ ၊ ေပးကမ္းေ၀မွ် လွဴႏိုင္ေစ ။
ကိုယ္ႏႈတ္စိတ္ၾကံ မမိုက္မွားနဲ႔ ၊ သုစရိုက္တရားကို က်င့္ပါေလ ။
ေဆြမ်ိဳးေတြကို ျပင္ပ မထားနဲ႔ ၊ သဂၤဟတရားႏွင့္ ခ်ီးေျမႇာက္ေလ ။
သန္႔စင္ျပစ္မ်ိဳး လူထုက်ိဳး သယ္ပိုးရြက္ေဆာင္ေစ ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ ။

၆။ အာရတီ ၀ိရတီ
မေကာင္းမႈေတြ ဟူသမွ်ကို ၊ မေတြ႔ခင္က ေရွာင္ၾကဥ္ေလ ။
ေတြ႔ၾကံဳလာလွ်င္ မလြန္က်ဴးနဲ႔ ၊ အထူးသျဖင့္ ေစာင့္စည္းေန ။
အရက္ေသစာ မေသာက္စားနဲ႔ ၊ ေမွာက္မွားတတ္တဲ့ အရာေပ ။
လုပ္ကိုင္ေျပာၾကား သတိထား တရားမေမ့ေစ ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ ။

၇။ ဂါရေ၀ါ စ
အသက္ဂုဏ္၀ါ ကိုယ့္ထက္ႀကီးက ၊ ဆည္းကပ္ခစား ရိုေသေလ ။
မာနတံခြန္ဂုဏ္မၾကြနဲ႔ ၊ ကိုယ့္ကိုႏွိမ့္ခ် အျမဲေန ။
ေလာဘအပို လိုမလိုက္နဲ႔ ၊ ကိုယ္ထိုက္တာနဲ႔ ေက်နပ္ေလ ။
ကိုယ့္ေပၚျပဳဖူး သူ႔ေက်းဇူး အထူးသိတတ္ေစ ။
ေကာင္းက်ိဳးဆင့္ပြား ျမတ္တရား နာၾကားမျပတ္ေပ ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ ။

၈။ ခႏၲီ စ
၀တ္စားေနထိုင္ ရန္ခပ္သိမ္း ၊ စိတ္ကိုခ်ဳပ္ထိန္း သည္းခံေလ ။
က်ဳိးေၾကာင္းျပညႊန္ ဆံုးမစကား ၊ ေျပာၾကားလာက နာလြယ္ေစ ။
သူျမတ္ပုဂၢိဳလ္ ဟူသမွ် ၊ မၾကာခဏ ေတြ႔ဆံုေလ ။
သဘာ၀ေတြး မွန္ကန္ေရး ေဆြးေႏြးမျပတ္ေပ ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ ။

၉။ တေပါ စ
ေလာကီအာရံု ဇိမ္ယစ္မူးလို႔ ၊ အေပ်ာ္မၾကဴးနဲ႔ ျခိဳးျခံေလ ။
ေမတၱာျဗဟၼစိုရ္ လက္ကိုင္သံုးလို႔ ၊ သူျမတ္က်င့္ထံုး ယြင္းမေသြ ။
ေလးပါးသစၥာ ဉာဏ္ျမင္ၾကည့္လို႔ ၊ အမွန္သိေအာင္ ႀကိဳးစားေလ ။
ဒုကၡလြတ္ကင္း နိဗၺာန္ခ်ည္း အလင္းေပါက္ႏိုင္ေစ ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ ။

၁၀။ ဖု႒ႆ
ဆင္းရဲခ်မ္းသာ သဘာ၀ ၊ ေတြ႔ၾကံဳေနၾက လူတိုင္းေပ ။
ေကာင္းဆိုးႏွစ္တန္ အစံုတြဲလို႔ ၊ တလဲစီလွည့္ အျမဲေန ။
ေလာကဓံၾကံဳ မျဖံဳတမ္းေပါ့ ၊ မတုန္စမ္းနဲ႔ စိတ္ခိုင္ေစ ။
ေသာကကိုထိန္း ရမၼက္သိမ္း ေအးျငိမ္းခ်မ္းသာေန ။
အဲဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ ။

( မဂၤလာ၏အက်ိဳး )
သံုးဆယ့္ရွစ္ျဖာ မဂၤလာကံုးကို ၊ လိုက္နာက်င့္သံုး ပန္သူေတြ ။
စီးပြားခ်မ္းသာ က်က္သေရတိုးလို႔ ၊ ေက်ာင္းက်ိဳးစည္ပြင့္ တေ၀ေ၀ ။
ေဘးရန္ကင္းကြာ ခ်စ္သူေပါလို႔ ၊ စိတ္ေရာ ကိုယ္ေရာ ခ်မ္းသာမေလ ။
ေျပာဆိုၾကံဆ ေဆာင္သမွ် ေအာင္ရမည္ ကိန္းေသ ။
အဲဒါေၾကာင့္ ပန္ၾကဆင္ၾက မဂၤလပန္းခိုင္ေတြ ။

ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ ရွင္ေဒ၀ဒတ္

က႑မၺသရက္ပင္ ေစတီေတာ္ႀကီး အနီးအပါးရွိ ကားလမ္းမွ ေပ-၂၀ခန္႔အကြာတြင္ ေရကန္တခုရွိသည္၊ ထိုေရကန္သည္ သိပ္နက္ဟန္မတူ၊ ၂-ဧကေလာက္ က်ယ္မည္ဟု ခန္႔မွန္းရသည္၊ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ လယ္ယာမ်ားရွိသည္၊ ဤေရကန္ ကမ္းစပ္တြင္ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ ေျမမ်ိဳခံရသည္။

အရွင္ေဒ၀ဒတ္သည္ ေဒ၀ဒဟ ( ယခု-နီေပါ ) ျပည့္ရွင္ သုပၸဗုဒၶ သာကီ၀င္ႏွင့္ အမိတာ မိဖုရားတို႔မွ ဖြားျမင္ခဲ့ေသာ မဟာမ်ိဳး မဟာႏြယ္ပင္ျဖစ္သည္။ အမိတာသည္ ဗုဒၶ၏ခမည္းေတာ္ ကပ္လ၀တ္ျပည့္ရွင္ သုေဒၶါဒနသာကီ၀င္၏ ႏွမေတာ္ျဖစ္သည္၊ သို႔ျဖစ္၍ အရွင္ေဒ၀ဒတ္သည္ ဘုရားရွင္ႏွင့္ ညီအကို ၀မ္းကြဲေတာ္သည့္အျပင္ ယေသာ္ဓရာ၏ ေမာင္အရင္း၊ ဘုရားရွင္၏ ေယာက္ဖေတာ္၊ ရာဟုလာ၏ ဦးရီးေတာ္ျဖစ္သည္၊ ဤမွ် ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာပါသည္။

ဗုဒၶျမတ္စြာ သာသနာေတာ္ တည္ေထာင္ခါစ ေစာေစာကပင္ရွင္ေဒ၀ဒတ္ ရဟန္းျပဳခဲ့သည္၊ ဘုရားရွင္သည္ မိဂဒါ၀ုန္၌ ပထမ၀ါ ကပ္ေတာ္မူျပီးေနာက္ ေဒသစာရီ လွည့္လည္ေတာ္မူရင္း ရာဇျဂိဳဟ္မွတဆင့္ ကဆုန္လျပည့္ေက်ာ္ ၁-ရက္ေန႔တြင္ ရဟႏၲာႏွစ္ေသာင္းႏွင့္အတူမိမိေမြးရပ္ေျမ ကပိလ၀တ္သို႔ေရာက္၍ ခမည္းေတာ္ အမွဴးျပဳေသာ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္တို႔အား တရားဓမၼ ေဟာျပေတာ္မူလ်က္ ကပိလ၀တ္၌ သီတင္းသံုးေတာ္မူသည္။

ထိုမွတဖန္ ဒုတိယ၀ါကပ္ရန္အတြက္ ရာဇျဂိဳဟ္ဘက္သို႔ ခရီးျပန္လွည့္ခဲ့ရာ မလႅတိုင္း အႏုပိယနိဂံုး သရက္ေတာသို႔ ေရာက္ေတာ္မူသည္၊ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရွင္ေဒ၀ဒတ္သည္ ဘဒၵိယ၊ အႏုရုဒၶါ၊ အာနႏၵာ၊ ဘဂု၊
ကိမိလ-သာကီ၀င္မင္းသား ၅-ဦး အခိုင္းအေစ ဥပါလိဆတၱာသည္တို႔ႏွင့္အတူ ရဟန္းျပဳခဲ့သည္၊ အျခားသူတို႔ တရားထုူးရ၍ အရိယာျဖစ္ေသာ္လည္း အရွင္ေဒ၀ဒတ္မွာမူ ပုထုဇဥ္ဘ၀ျဖင့္ စ်ာန္အဘိညာဥ္ကိုသာ ရသည္။

ေနာင္အခါတြင္ မိမိႏွင့္အတူ ရဟန္းျပဳလာသူတို႔အား လူအမ်ားက အေရးေပး ဆက္ဆံလွဴဒါန္းၾကသည္ကိုျမင္၍ အဇာတသတ္ မင္းသားေလးအား တန္ခိုးျပလ်က္ ဘုန္းႀကီးရန္ ႀကိဳးစားေတာ့သည္၊ အဇာတသတ္လည္း ရွင္ေဒ၀ဒတ္ကို တကယ့္ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ ထင္မွတ္ကာ အႀကီးအက်ယ္ ကိုးကြယ္ေလသည္။

ဗုဒၶျမတ္စြာ ၀ါေတာ္ ၂၀-ေက်ာ္တြင္ == ငါကား ဘုရားတဆူလုပ္ကာ သံဃာကို ေခါင္းေဆာင္မည္-ဟု ၾကံစည္၍ သူ႔အား သံဃာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတာ၀န္ လႊဲအပ္ရန္ ေတာင္းေလရာ ဗုဒၶက လက္မခံဘဲ ( တံေတြးစားသူ ) ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္ကို ( ငါ့ကိုေတာ့ ႏွိမ္သည္၊ သာရိပုတၱရာ ေမာဂၢလာန္တို႔ကိုသာ ခ်ီးေျမႇာက္သည္ ) ဟု ယူဆကာ ရန္ျငိဳးဖြဲ႔ေလသည္၊ သို႔ျဖစ္၍ ရရွိေသာ တန္ခိုးလည္း ကြယ္ေလသည္၊ ( တံေတြးစား ) ဟု ဗုဒၶမိန္႔ေတာ္မူရင္းမွာ မတရား ရေသာ ပစၥည္းသည္ တံေတြးႏွင့္တူ၍ ရြံစရာေကာင္းသည္၊ ထိုပစၥည္းကို သံုးစြဲေနသူ-ဟု ျဖစ္ေပသည္။

ထိုေနာက္တြင္မူ ရွင္ေဒ၀ဒတ္သည္ အလြန္ႀကီးေလးေသာ ျပစ္မႈမ်ားကို ဆက္ကာဆက္ကာ က်ဴးလြန္ေလသည္၊ အဇာတသတ္အား ခမည္းေတာ္ကို လုပ္ၾကံခိုင္းသည္၊ ဘုရားရွင္ကိုသတ္ရန္ လူသတ္သမားမ်ားကို ေစလႊတ္ေစသည္၊ ဂိဇၩကုဋ္ေတာင္ေျခ၌ ဗုဒၶျမတ္စြာ စၾကႍၾကြ ( လမ္းေလွ်ာက္ ) ေနစဥ္ ေတာင္ေပၚမွ ေက်ာက္တံုးႀကီးကို လိွမ့္ခ်သည္၊ ဘုရားရွင္ကို နာဠာဂီရိဆင္ႀကီးျဖင့္ တိုက္ေစသည္၊ သို႔ရာတြင္ မည္သို႔မွ် ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ အသက္ကို အႏၲရာယ္မျပဳႏိုင္ေပ။

အၾကမ္းနည္းျဖင့္ မရသျဖင့္ အႏုနည္းျဖင့္ ၾကံစည္ျပန္သည္၊
ရဟန္းမ်ား-တသက္လံုး
( ၁) ေတာေက်ာင္းေနရန္
( ၂ ) ဆြမ္းခံစားရန္
( ၃ ) ပံသုကူသကၤန္း ေဆာင္ရန္
( ၄ ) သစ္ပင္ေအာက္ေနရန္
( ၅ ) သက္သတ္လြတ္စားရန္ ဟူေသာ အခ်က္ ၅-ခ်က္ကို ဗုဒၶအား တင္ျပသည္၊
ဗုဒၶက လက္ခံေတာ္မမူ။

လက္မခံျခင္းမွာ အေၾကာင္းရွိသည္၊ ရွင္ေဒ၀ဒတ္သည္ သံဃာဂိုဏ္းခြဲလို၍ မျဖစ္ႏိုင္သည္ကို ေတာင္းဆိုျခင္းျဖစ္သည္။
ဤ၌ ( ၁ ) ေတာရေက်ာင္းေနမွ တရားရမည့္သူ
( ၂ ) ျမိဳ႔/ရြာ ေက်ာင္းေနမွ တရားရမည့္သူ
( ၃ ) မည္သည့္ေက်ာင္း၌ ေနေန တရားရမည့္သူ
( ၄ ) မည္သည့္ေက်ာင္း၌ ေနေန တရားမရႏိုင္သူ -ဟု ပုဂၢိဳလ္ ၄-မ်ိဳးရွိသည္။

ထိုတြင္ ဗုဒၶျမတ္စြာက
( ၁ ) နံပါတ္ပုဂၢိဳလ္ကို မိမိအတြက္ တရားထူးရေအာင္၊ သူမ်ားအတုယူႏိုင္ေအာင္ ေတာေက်ာင္း၌သာ ေနေစလိုသည္။
( ၂ ) နံပါတ္ကို ျမိဳ႔/ရြာ ေက်ာင္း၌ပင္ ေနေစလိုသည္။
( ၃ ) နံပါတ္ကိုလည္း သူမ်ား အတုယူႏိုင္ေအာင္ ေတာေက်ာင္း၌သာ ေနေစလိုသည္။
( ၄ ) နံပါတ္ကိုလည္း ပါရမီျဖစ္ေအာင္ ေတာေက်ာင္း၌သာ ေနေစလိုသည္။

သို႔ျဖစ္လွ်င္ ဗုဒၶ၏အလိုေတာ္မွာ ေတာေက်ာင္းဘက္က ၄-ပံု ၃-ပံု အေလးသာေၾကာင္း သိႏိုင္ပါသည္။ ေနာက္အခ်က္မွာလည္း ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အေၾကာင္းမ်ားရွိသည္၊ ေဒ၀ဒတ္ကား မြန္ျမတ္သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ေတာင္းျခင္းမဟုတ္၊ ဂိုးဏ္းခြဲလို၍သာ ျဖစ္ပါသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတိုင္း ဗုဒၶက ခြင့္ျပဳေတာ္ မမူသည္ကို ေက်နပ္ေလသည္။

ေသခ်င္ေနသူ တေယာက္သည္ အဆိပ္ခြက္ကိုျမင္လွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသလို မိမိအက်ိဳးပ်က္မည့္အလုပ္ကိုပင္ အဟုတ္ႀကီးထင္ကာ သံဃာဂိုဏ္းခြဲ၍ နားမလည္ေသာ ရဟန္းငယ္ ၅၀၀-ကို ေခၚျပီး ဂယာသီသအရပ္သို႔ ထြက္ခြာသြားေလသည္။

မၾကာမီ လမ္းမွားလိုက္ေနေသာ ရဟန္း ၅၀၀-အား အရွင္သာရိပုတၱရာ အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္တို႔ တရားေဟာရန္ ေရာက္လာၾကသည္၊ ရွင္ေဒ၀ဒတ္သည္ အဂၢသာ၀က ၂-ပါး ၾကြလာသည္ကို ျမင္၍
( ငါ့တရားကို ႏွစ္သက္၍ ငါ့ဘက္ကူးလာၾကသည္ ) ဟု ထင္ကာ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ႏႈတ္ဆက္၍ တရားေဟာရန္ လႊဲအပ္ျပီး ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္သြားေလသည္၊ ရွင္ေဒ၀ဒတ္၏ လက္ရံုး ေကာကာလိက-ကမူ အကဲခတ္မိဟန္တူသည္။
အရွင္သာရိပုတၱရာႏွင့္ အရွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္တို႔သည္ လူဆိုးမ်ားျဖစ္သည္၊ မယံုၾကည္ႏွင့္၊
အေရာမ၀င္ႏွင့္-ဟု သတိေပးေလသည္။

မေထရ္ျမတ္ ၂-ပါး တရားေဟာသျဖင့္ ရဟန္း ၅၀၀-တရားထူးရ၍ ဘုရားရွင္ထံ ျပန္ၾကြသြားေသာအခါ ေကာကာလိက-က သင့္တပည့္ရဟန္းငယ္တို႔ကို သာရိပုတၱရာႏွင့္ ေမာဂၢလႅာန္တို႔ ေခၚသြားျပီ-ဟု ေျပာေျပာဆိုဆို အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ေဒ၀ဒတ္ရင္၀ကို ဒူးျဖင့္ တိုက္ႏႈိးေလသည္၊ ထိုဒဏ္ခ်က္ျဖင့္ပင္ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ ေသြးအန္၍ မက်န္းမမာ ျဖစ္ရွာသည္။

ကိုးလေလာက္အၾကာတြင္ သတိသံေ၀ဂရ၍ ဘုရားရွင္ကို ဖူးျမင္လိုသျဖင့္ တပည့္မ်ားအား ဘုရားရွင္ထံ လိုက္ပို႔ေပးရန္ ေတာင္းပန္ရွာသည္၊ သင္က်န္းမာစဥ္က ဘုရားရွင္အေပၚ ရန္လုပ္၍ မက်န္းမာမွ ဖူးခ်င္ေနရ သလား-ဟု တပည့္မ်ားကေျပာ၍ လိုက္မပို႔ဘဲေနရာ
ငါကသာ ေနာင္ေတာ္ဘုရားအေပၚ ရန္သူလို သေဘာထားပါသည္၊ ေနာင္ေတာ္ကမူ ငါ့အေပၚ ေမတၱာမပ်က္ပါ-ဟု အမွန္အတိုင္း ေျပာရွာေပသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ သာ၀တၳိျမိဳ႔ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုးေတာ္မူေနသည္၊ သူ၏တပည့္မ်ားသည္ ဂယာသီသရာဇျဂိဳဟ္နယ္မွ သာ၀တၳိသို႔ ရွင္ေဒ၀ဒတ္ကို ထမ္းစင္ျဖင့္ ယူေဆာင္လာရာ ေဇတ၀န္အနီး ေရကန္အေရာက္တြင္ ထမ္းစင္ကို ေခတၱခ်၍ ေရခ်ိဳးရန္ သြားၾကသည္။

အရွင္ေဒ၀ဒတ္လည္း ထမ္းစင္ေပၚမွထ၍ ေျခႏွစ္ဖက္ကို ေျမႀကီးေပၚ၌ခ်ကာ ထိုင္ေနရွာ၏၊ သူ၏ေျခေထာက္မ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျမႀကီးအတြင္းသို႔ ၀င္သြားရာ ဆြဲႏုတ္၍မရေတာ့၊
သူ၏အျပစ္မ်ား လြန္စြာႀကီးမားသျဖင့္ ဘုရားရွင္အား ကိုယ္ေတြ႔ဖူးျမင္ခြင့္ မရႏိုင္ေတာ့ေပ။

တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျမအတြင္းသို႔ ၀င္သြားရာ လည္ပင္းေလာက္အေရာက္တြင္ ေအာက္ပါစကားမ်ား ရြတ္ဆို၍ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ဘုရားရွင္အား ကန္ေတာ့ခဲ့ေလသည္။

ေနာင္ေတာ္ဘုရားရွင္သည္ တကမၻာလံုးတြင္ အျမတ္ဆံုး အစင္ၾကယ္ဆံုး ယဥ္ေက်းေအာင္ ဆံုးမႏိုင္ဆံုး၊
ဘုန္းကံ အႀကီးမားဆံုး ျဖစ္ေတာ္မူပါသည္၊ ထိုေနာင္ေတာ္ဘုရားရွင္ကို ကၽြႏု္ပ္၏ကိုယ္တြင္ က်န္ရွိေနေသးေသာ ဤအရိုးမ်ား ခ်ဳပ္ပ်က္ခါနီးျဖစ္ေသာ ဤအသက္မ်ားျဖင့္ ေလးေလးျမတ္ျမတ္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ခဲ့ပါသည္။

( အရွင္ပ႑ိတာဘိ၀ံသ )